ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ Των ωραίων Τεχνών
Το πρόσφατο τεύχος το οποίο φιλοξενεί και δικά μου ποιήματα.
Ευγνώμων!
Γαλήνη
Ναός ειρηνεμένος
στου βράχου τη φιλόξενη αγκάλη.
Από μακρινή διαδρομή κουρασμένο
λευκό περιστέρι.
Η μόνη του παρηγοριά
το θαμπό φως, μιας
μόνιμης ελπίδας που δεν σβήνει.
Η μόνη του παρηγοριά,
ο αργοπορημένος
μοναχικός διαβάτης,
ο γαληνεμένος του ηλιοβασιλέματος,
του απόβραδου ο σιωπηλός
όπου συνομιλεί με το Θεό.
Δέντρο
Βαμμένο δέντρο
από τη θλίψη μιας γυναίκας
ή από το απαρηγόρητο βλέμμα
του άγνωστου διαβάτη.
Γλυκιά μελαγχολία
της ψυχής του δέντρου
που με συνοδεύει.
Αγάπη αρχαία
Στα ξηροπήγαδα της μνήμης,
στο Νυμφαίο της λεηλατημένης πόλης,
στα πράσινα του νόστου μονοπάτια
απ' όπου πέρασε η Ανδρομάχη,
στις πέτρινες κερκίδες του θεάτρου,
όμηρος μιας πανάρχαιας αγάπης,
σ' αναζητώ
νύχτες με αστροφεγγιά
και ρόδινες αυγές
για αιώνες τώρα,
νεκρή και ζωντανή μου αγάπη.
Άλογα
Για πού τρέχουν, πού πάνε;
Άλογα αφρισμένα
χλιμιντρίζουν μέσα στα κύματα.
Ξετρελαμένα,
με χαίτες ανασηκωμένες
στην τρικυμία.
Εξαγριωμένα,
σε λευκή
και γαλάζια πορεία,
στη χώρα της Χίμαιρας
δίπλα στ' Ακροκεραύνια.