«Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;», γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον εστί» και σαν απαντώντας του ο Βαγγέλης Ζαφειράτης μάς περιγράφει τον κόσμο του, με όλες τις ομορφιές, τους καημούς και τα πάθη που αυτός κουβαλά.
Συχνή είναι η παρουσία του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου στίχου. Μα και όπου δεν ακολουθείται συγκεκριμένη μετρική, δε σημαίνει πως δεν υπάρχει ρυθμός. Ο ρυθμός είναι πανταχού παρών, απαραίτητο και κύριο χαρακτηριστικό της στιχουργικής του. Διακρίνουμε επίσης την παρουσία μοτίβων του δημοτικού τραγουδιού, όπως ο ανθρωπομορφισμός των στοιχείων του φυσικού τοπίου.
Η εικονοποιία του είναι συμπαγής και γλαφυρή στη λυρικότητά της, πλούσια στην αφόρμηση μα συνάμα και δωρική στην εκφραστική της. Έτσι, υπάρχει στην εικονοποιία του πολύ έντονο το στοιχείο του ακαριαίου — και αυτό σε βαθμό δυναμικής που εντυπωσιάζει.
Περιστέρια
Με τους πρώτους
ήχους της καμπάνας,
απ' το ψηλό
απόμακρο καμπαναριό,
πετούν
τέσσερα περιστέρια.
Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση πως κάπου πίσω από όλην αυτή την ομορφιά κρύβεται ένας βαθύς πόνος, ο οποίος δεν προσδιορίζεται ρητά. Συναντάμε μιαν ομορφιά θλιμμένη ή έστω υπάκουη στη χαρμολύπη, «γλυκολυπούμενη» (για να θυμηθούμε και πάλι τον Σολωμό).
Από την παρουσίαση του βιβλίου «Η μοναξιά της πέτρας» στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας (19 Οκτωβρίου 2018). Προλόγισαν: Γιάννης Πιέρης, Κατίνα Βλάχου· παρουσίασαν: Μαρία Καμονάχου, Βασίλης Πανδής· ανάγνωση: Ναταλία Καποδίστρια.